تنها جایی که “حجاب” داشت، هنگام نماز خواندن بود؛ گویا تنها کسی که به او “محرم” نبود، “خدا” بود!
منبع: كوته نوشت
گاهي وقتا برام عجيب بود كه مي ديدم عده اي با كلي آرايش و بي حجاب و موي بيرون گذاشته در اجتماع ظاهر مي شوند. اما از اون طرف هم چادر به سر مي كنند و نماز مي خوانند! اما تازگي ها به اين نتيجه رسيدم كه چه فرقي ميكنه؟ همه ما، هنگام نمازخواندن يا ساير اعمال ديني، غرق يك جور گناهاني هستيم. يكي بدحجابي! يكي چشم چروني! يكي غيبت! يكي دروغ گويي! يكي دغل بازي! يكي فريبكاري! يكي ديدن عيب هاي ديگران و غافل ماندن از عيوب خودش! يكي دورويي! يكي قتل! يكي خيانت! يكي رباخواري!
سر اين موضوع كه بحثي ندارم! اما وقتي مي بينم عده اي كه حتي رابطه خيلي خوبي با خدا و قرآن دارند، هم موقع حجاب كه ميشود كم مي آورند، با خودم ميگم مگه دستور صريح همان خدايي نيست كه كلي قبولش داري و كتابش را و دستوراتش رامي خواني؟ مگه عقل تو تاييدش نميكنه؟ پس ديگه حرفت چيه؟
يه بار سر كلاس آيين زندگي بوديم و استادمون از بچه ها خواست كه اگه تا حالا موردي بوده كه امر به معروف يا نهي از منكر شدند، ذكر كنند. يكي از بچه ها كه سر و وضع آرايش كرده و تقريبا بدحجابي داشت، گفت كه يه بار سر مساله حجاب، يكي از دوستانش توصيه هايي به او كرده. استادمون ازش پرسيد كه “خب…تو سعي كردي به حرف هاي دوستت گوش كني؟ اصلا حرفشو قبول داشتي؟” گفت كه “آره. حرفشو قبول داشتم. اما نتونستم به حرفش عمل كنم!” استاد پرسيد چرا؟ و اون جمله جالبي گفت: “چون به نظرم افرادي كه حجابشونو حفظ ميكنند، اراده زيادي دارند و من همچين اراده اي در خودم نمي بينم.”
اردوي آبشار سنگان به گمانم بود. جايي مسجد مانند وسط مسير بود كه جمله اي بر ديوارش نوشته بود. من فعلا اين جمله را رد يا تاييد نميكنم. فقط ميخواهم نظرتان را درباره اين جمله بدانم:
بدحجاب، محتاج نگاه مردم است.
دل.ن: خدايا! مرا باز دار از اينكه عيب هاي ديگران از عيوب خودم غافلم كنه.
