لای این شب بوها…

گفته بودم که اندیشه 2 با استادی به نام فیضی دارم. یکی دیگه از مسائلی که ایشون مطرح کردن و به نظرم مناسبت داره که مطرح کنم، مساله “قمه زنی” (پیشنهاد نمیکنم عکساشو ببینید)بودش. یه جلسه ای بود که ایشون داشتن در مورد خرافات میگفتن که بر دو قسم هستند. خرافات فرهنگی، خرافات دینی-اعتقادی.  برای مبارزه با خرافه فرهنگی هم فقط میشه مبارزه فرهنگی کرد و نمیشه خشونت به خرج داد. و باید صحبت کرد، استدلال کرد و کتاب نوشت . خود پیامبر 14 سال تمام کار فرهنگی کردن. سرشون زباله می ریختند، سنگ به سمتشون پرتاب میکردن اما ایشون میگفتند باشه تو بزن، اما حرف من رو بشنو: قولوا لا الله الا اله تفلحوا. به همین خاطره که یه دونه جنگ غیر دفاعی در صدر اسلام پیدا نمیکنیم. بسته به نوع خرافه هم نوع خشونت هم تعریف میشه. به همین خاطر تمام ادیان حتی ادیان جعلی و دست ساز انسان  فتوا دادن که بدعت گذار در دین مجازاتش مرگه. و همشون تند برخورد کردن تا حقیقت اولیه شون از بین نره.

اگه جلوی این خرافات ها رو که در دینمون رخنه کرده، نگیریم بعد از مدتی  از واجبات دین هم  برامون واجب تر میشه. میگفتن که من خودم یادمه فلان جا یه عده ای از قبل اذان صبح شروع کرده بودن قمه زنی و تا بعد طلوع آفتاب ادامه میدادن. حالا کی نمازشونو خوندن،خدا میدونه.. در مورد قمه زنی من الان فتوای یه سری از مراجع رو درباره اش نگاه کردم، که خیلی تایید و تکذیب و اینا بود. تا اونجایی که من دیده بودم خیلیاشون فتوا داده بودن  اگه موجبات وهن دین رو فراهم بیاره جایز نیست. تو خود سایت قمه زنی هم دستخط یه سری ازمراجع رو که این کارو جایز دونسته بودن رو آورده بود که اکثرا مال 30 سال پیش و مراجعی بود که از دنیا رفتن. تو خود این سایت که فیلتر هم هست گفته که :”مخالفین قمه زنی از آنجا که جز تعدادی انگشت شمار و بسیار معدود در بین افرادی مجهول و شواذ و نوادر، کسی را نیافتند که با قمه زدن مخالف باشد، شروع به جعل و وضع و افتراء و تهمت به ساحت علمایی نمودند که از دنیا رفته اند و دیگر توان دفاع از خود و رد افترائات را ندارند، غافل ازینکه فتاوا و نظرات این بزرگان کما فی السابق همچون کوه ردیست بر افتراء مفترین، و کذب کذابین، غفر الله لهم اجمعین و هداهم الی صراط محمد و آله الطاهرین”

استاد فیضی میگفتن که من نمیگم خرافه است قمه زنی. بالاخره آدم دستش رو با چاقو میبره تا چند روز نمیشه به بخیه اش دست زد. اما چه طور میشه که اینا  قمه رو از پایین میارن و محکم به سرشون که حساس ترین بخش بدنشون هست میزنن و یکی دوساعت حیدر حیدر میکنن.( یه عده هم میان رو سر اینا خاک میریزن تا خونش بند بیاد. بعد اینا میرن دوش میگیرن و یه دستمال هم به سرشون میبندن) اما روز یازدهم که میان دستمالشو باز میکنن فقط چند تا خط قرمز دیده میشه. نه یه نفر میمیره، نه یه نفر کزاز میگیره. اینا مرتاض که نیستن. مردم عادی ان.(من خودم قمه زنی تا حالا ندیدم و هیچ اطلاعاتی هم در این زمینه ندارم که آیا این کار باعث بیماری یا کشته شدن یا آسیب دیدن افراد شده یا نه. اینا حرفای استادن که لزوما مورد تایید من نیستنا. من نمی دونم که  این موارد آیا توجیه علمی دارن یا نه. هرچند در اصل موضوع خیلی فرقی هم نمیکنه) اما نکته جالب این که تلویزیون آلمان 37 مرتبه اومده عزاداری صبح عاشورای سال 73 تهران رو که توسط عده ای از عرب های  مقیم تهران و برادران آذری اردبیلی توی یک ساعت و نیم انجام شده و در  اون  قمه زنی  کردن رو نشون داده. حالا اگه یه بار هم روز یازدهم رو نشون میداد مساله  ای نبود. اما تو دنیایی که  فقط یک طرف رو نشون میدن ما مسلمونا باید خیلی محتاط باشیم. حتی اگه حقیقت هم داشته باشه نمیشه در نگاه جهانی توجیهش کرد. وقتی میایم سنگسار و قطع دست و این جور حکمها که در اسلام هست رو می پوشونیم چرا  اینو نپوشونیم؟

بعد یه مطلبی رو از  مجله ای به نام اخبار ادیان برامون خوندن در مورد برگزاری مراسم سینه زنی خونبار در ایتالیا که  گروهی از مسیحیان که بیش از 100  نفر میشدن  همراه با ذکر و اوراد مذهبی با یک قطعه چوب که 33 تا میخ داشته روی سینه خودشون میکوبیدن و لباس سفیدشون خونی میشه که برای بهبودش اونو با شراب می شورن. عده ای هم کنار مجسمه حضرت مریم روی زانوهای خودشون عقب عقب میرفتن که این اقدام هم باعث زخمی شدنشون میشده.

یعنی اونا هم چنین مراسمی دارند ولی مال ما گنده میشه. بعد یه مجله انگلیسی نشون دادند که روی جلدش عکسی از کعبه است. یه سری از خواهران و برادران زینبی، یه تعداد جوان در حال انتحار که به خودشون بمب بستن و پیشونی بندشون هم یازهراست و یه شیعه ای که داره قمه میزنه به علاوه چندتا یهودی بدبخت بیچاره! که دارن تظاهرات میکنن.

بعد استاد ادامه دادن که “واقعا چه کار داریم میکنیم با دین و مذهب؟ اصلا تمام مراجع بگند قمه زنی حلال. واجب که نیست. تو این دنیایی که مسلمونا خیلی از واجباتشون رو هم تعطیل کردن آیا ما باید این کارو ادامه بدیم؟ چقدر باید خرج کنیم تا بهشون بفهمونیم که شیعه خرافی نیست؟ اسلام  دومین دین بزرگ غربه و دومین دین بزرگ آمریکا با 7 میلیون مسلمان. در یه شهری تو ایالت تگزاس که مثل قم ماست و تو کوچه بازارش خواهران و برادران روحانی رو می بینید و طلبه های مسیحی. یه کلیسای خیلی قدیمی هست و در کارش هم یه کتابخانه بزرگ. بیشترین قسمت کتابخانه مربوط به مباحث اعتقادی- انسانیه. حالا تو این کتابخونه که یه کتابخونه مذهبیه و هزاران جلد کتاب راجع به ادیان داره  فکرمیکنید چند کتاب در مورد دومین دین بزرگ جهان داره؟ 3 -4 تا! تو همین کتابخونه یه کتابی هست نیمه مصور و توش عکسی از یک جوون بلند قد کچل نیمه استخونی ریش دار هست که یه قمه دستشه و در توصیف قمه زنی صبح عاشورا نوشته: شیعیان فرقه ای از مسلمانان هستند که پس از درگذشت رهبر مذهبی خود در سال 61  پس از هزار سال اینگونه عزاداری میکنند.

خوب خوراک تبلیغاتی ای براشون فراهم میکنیم. آدما وقتی میبینن که پدر میاد سر بچه 6 ماهه رو می شکافه به عشق امام حسین، چی میگن؟ ما که با دیدن گاوپرستی مهر باطل روش میزنیم در حالیکه 500 میلیون نفر تو دنیا دارن گاوپرستی میکنن و فقط ظاهر چندش آورش باعث میشه که نریم سراغش، خوب اونا هم با دیدن اینکه یه عده ای شمشیر دست گرفتن و سر خودشون رو می شکافن پرونده اسلام رو میبندن و مهر باطل میزنن روش و میگن دینی که بیخود خودشو خونین مالین میکنه به درد دنیای امروز نمیخوره.

این(بازتاب قمه زنی روز عاشورا در میان اعراب سنی) رو هم بخونید! آخرش نوشته که یکی از سایت های ضد اسلامی اومده  دو تا عکس گذاشته: یکی  عکس کودکی که والدینش او را محکم گرفته ان و می خوان بر سرش قمه بزنند و کودک با چهره وحشت زده ناله می کنه و تصویر دوم: زرافه ای که گردن درازش را کج کرده تا بر سر کودک خود بوسه  بزنه. حالا پیامی که تو ذهن مخاطب القا میشه کاملا مشخصه.

–مرحوم سید جواد ذاکر رو که می شناسید؟ یه دسته ای هست توی کاشان به نام دیوانگان حسین که ذاکر هم با اینا میخوند. بعد اینا روز عاشورا و تاسوعا که میشد  پیراهن هاشون رو درمیاوردن و چنان به سرو سینه میزدن و گریه و ناله و زاری و حسین حسین… به حدی که پخش شدن فیلم هاشون ممنوع شده بود. همین مراسم تو خیلی جاهای دیگه هم هست. اتفاقا گریه و حزن و عزاداری برای چنین واقعه هایی خیلی هم خوبه و باعث میشه که یادمون بمونه که یه زمانی که مسلمونا غافل شدن با حسین(ع) چه کردن و چه بر سر دین آوردن و به عقب برگشتن. و ما حواسمون باشه به دینمون، به امام حاضرمون. اما من واقعا ربط این جور حرکات رو با حزن و زنده نگه د اششتن یاد حسین نمی فهمم. از این جور موارد در عزاداری ها که روشون بحث هست زیادن. اما… همه این بحث ها تموم میشد اگه که اینقدر به ظاهر دین نگاه نمیکردیم و برش جمود نمی ورزیدیم!  چیزی که این روزا از خیلیا میبینیم و متاسفانه چیزی که کمتر میشه، “فکر” ه! خدا همه مون رو به راه راست هدایت کنه. آخه بچه شو آورده تو این مراسم؛ خبرنگار ازش میپرسه این بچه که کمتر از ده سالشه آوردین اینجا که قمه میزنن تو روحیه اش تاثیر نمیذاره؟ میگه نه، اینا باید از همین بچگی یاد بگیرن که توی عزای امام حسین شرکت کنن. یه  مسلمون یه شیعه باید اینجور باشه! اون یکیش میگه: ما کاری به اونا نداریم. اونا که دلشون به حال ما نمیسوزه! یکی نیست بگه آخه خودت مگه سوخته دلت؟ اون یکی میگه: والله چند وقت پیش نشون میداد که یه کامیون پرتقال بود برمیداشتن هی میزدن به هم دیگه. خوب ما هم عشق حسینیمون همینه. مسخره نیست. عشقه.

پی نوشت1: هدي تو فيس بوك(از پشت صحنه! خبر میرسد که این جمله از دکتر شریعتی هست. با تشکر از عوامل پشت صحنه;):

حسین بیشتر از آب، تشنه ی یک لبیک بود. ولی افسوس که به جای افکارش، زخم هایش را دیدیم و بزرگترین درد او را، بی آبی خواندیم…

پی نوشت 2: این روزهاتون سرشار باشه از بهجت عارفانه و حزن سبز

–محبوبه