لای این شب بوها…

(سانسور!)

اين بخش از مائده هاي زميني رو كه ميخوندم كلي رفتم تو حس. فكر ميكردم اين رو زماني من بايد نوشته باشم!

اما شما نميدانيد و نميتوانيد بدانيد كه چه سودايي جواني ام را به آتش كشيد. از گريز ساعات به خم مي آمدم. ضرورت انتخاب، هميشه برايم تحمل ناپذير بود. انتخاب در نظرم بيش از آنكه برگزيدن باشد، طرد چيزهايي بود كه برنمي گزيدم. كوتاهي ساعات را، و اين نكته را كه زمان يك بعد بيش ندارد، به نحوي هراس آور احساس مي كردم. مسيري بود كه آرزو ميكردم هرچه فراخ تر باشد. زيرا هوس هايم با شتافتن در آن، ناگريز يكديگر را دنبال مي كردند. هرگز كاري جز “اين كار” يا “آن كار” نميكردم…

اي متاع ها! توشه ها! يافته ها! چرا خود را بي كشمكش نثارنمي كنيد؟ و من ميدانم كه دارايي هاي اين جهان پايان يافتني است.(گر چه به نحوي بي پايان، جانشين پذير است) و ميدانم جامي كه تهي كرده ام براي تو، اي برادرمن، تهي مي ماند.(گرچه چشمه نزديك است.) اما شما! شما اي انديشه هاي مجرد! اي صورت هاي به تملك درنيامده زندگي، اي دانش ها و اي معرفت هاي كردگار، جام هاي حقيقت، جام هاي تهي ناشونده، براي جاري شدن بر لب هاي ما، چانه زدن چرا؟ و حال آنكه همه عطشمان براي خشكاندن شما بس نخواهد بود و پيوسته براي هر لبي كه از نو به شما روي آورد، از آبي گوارا لب ريز خواهيد بود. اكنون پي برده ام كه همه قطرات اين چشمه بزرگ الهي برابر و همسنگند و اندكي از آن مستي ما را كفايت ميكند و همه شكل هاي خدا دوست داشتني است و همه چيز، شكل اوست. اما در آن زمان، ديوانگي ام چه ها كه آرزو نمي كرد! زندگي را در همه شكل هايش خواستار بودم. آنچه را ميديدم، كس ديگري “انجام ميدهد”، دلم ميخواست خود انجامش دهم. نه اين كه انجامش داده باشم، انجامش دهم. مقصودم را دريابيد. زيرا كه ترس من از خستگي و رنج، بسيار اندك بود و مي پنداشتم كه آن ها را از زندگي آموخته ام. مدت سه هفته به “پارمنيد” حسد مي ورزيدم. چون زبان تركي مي  آموخت. و دو ماه بعد، به “تئودوز” كه با ستاره شناسي آشنايي مي يافت. بدين ترتيب، چهره اي از خود پرداختم، سخت مبهم و بي ثبات. چون به هيچ روي نميخواستم محدودش كنم.

السيد گفت:”منالك داستان زندگي ات را برايمان بگو” و منالك سخن از سر گرفت.

…در هيجده سالگي، هنگامي كه نخستين درس هايم را به پايان بردم، با روحي خسته از كار، قلبي تهي، ملول از بودن، جسمي به تنگ آمده از قيد و بندها، بي هدف، در حاليكه شور و هيجان سرگشته ام را مي فرسودم، درجاده ها به راه افتادم. با آنچه مي دانيد آشنا شدم: بهار، رايحه زمين، شكوفايي گياهان در دشت ها، مه صبحگاهي بر فراز رودها، و بخار شبان گاهي بر روي علف زارها، از شهرهايي مي گذشتم، و نخواستم كه در جايي توقف كنم. انديشيدم: خوشا به حال كسي كه در جهان، به چيزي دل بسته نيست و در ميان جنبش ها و تغييرهاي مداوم، شور  وشوقي ابدي با خود به همراه دارد. از خانه و كاشانه، از خانواده، از هرجايي كه بشر مي پندارد در آن آرامشي خواهد يافت، بيزار بودم. و نيز از دل تنگي هاي پايدار، وفاداري در عشق، و پاي بندي به انديشه-هر آنچه عدالت را به خطر مي اندازد. ميگفتم كه بايد هميشه سراپا آماده پذيرش تازگي ها باشيم…

در انتظار مداوم و شيرين آينده، هر آينده اي كه باشد، به سر مي بردم. به خود آموختم كه عطشي كه در رويارويي با هر لذتي، براي برخورداري از آن احساس شود، بايد همواره بر تمتع از آن لذت پيش جويد. همچون پرسش هايي در برابر پاسخ هايي چشم داشته. خوش بختي ام در اين بود كه هر چشمه اي عطشي تازه بر من آشكار ميكرد و در بيابان بي آبي كه نميتوان تشنگي را فرونشاند، بازهم تب و تاب اشتياق خويش را در زير آفتاب سوزان، بيش از هرچيز دوست مي داشتم. شامگاهان، واحه هاي دلپذيري در ميرسيد كه چون در سراسر روز در آرزويش بودم باطراوت تر جلوه ميكرد. بر گستره ريگ زار تفته از آفتاب، كه همچون خوابي گران به نظر ميرسيد-از شدت گرمايي كه حتي در ارتعاش هوا نيز احساس ميشد، بازهم تپش زندگي را كه نميتوانست به خواب رود، و در افق ناتواني مي لرزيد، و در زير پايم از عشق آماس كرده بود، احساس كرده ام.

هر روز، ساعت به ساعت، تنها در پي آن بودم كه طبيعت را به نحوي، هرچه ساده تر به درون خويش راه دهم. از اين موهبت برخوردار بودم كه چندان سد راه خويشتن نباشم…اغلب در گردش هاي صبحگاهي ام از احساس اينكه موجودي تازه هستم و نيز از عطوفت ادراك خويش، لذت ميبردم و يا آغوش باز پذيراي هرچيزي از هر سو ميشدم… از خستگي و بي ميلي نفرت داشتم. چون آن را زاده دل تنگي و ملال مي دانستم و بر آن بودم كه بايد بر گونه گوني چيزها تكيه كرد. در هرجا كه پيش مي آمد، مي آرميدم. در كشتزارها خوابيده ام. در دشت ها خوابيده ام. لرزش سپيده سحر را در ميان خوشه هاي بلند گندم ديده ام. و بيداري زاغ ها را در آلش زارها. صبحگاهان در ميان علف ها تن مي شستم و خورشيدي كه مي دميد جامه هاي خيسم را خشك ميكرد. كيست كه بگويد دشت زماني زيباتر از آن روزي بوده است كه ديدم برزگران خرمن هاي انبوه را آوازخوانان به خانه مي بردند، و گاوها را ديدم كه به گاري هاي سنگين بسته شده بودند!

…

اما تمامي عشق من در هر لحظه در انتظارم است تا شگفتي تازه اي برايم بيافريند. من او را  مي شناسم و در عين حال، هرگز بازنمي شناسمش. ميرتيل، همه صورت هاي گوناگوني كه خداوند ميتواند به خود گيرد، در ادراك تو نميگنجد. با خيره شدن به يكي از آنها و شيفتگي بدان، خود را گمراه ميكني. ثبات دل باختگي ات رنجم ميدهد. دلم ميخواست كه اين دل باختگي پراكنده تر مي بود. در پس همه درهاي بسته تو، خدا ايستاده است. همه شكل هاي خدا دوست داشتني است و همه چيز شكل اوست.

…

ناتاناييل! من به تو شور و شوق را خواهم آموخت!…اين راهي است كه بايد در سرزميني اختيار شود كه هيچ سوي آن شناخته نيست. در اين سرزمين هركسي به كشف ويژه خويش نائل ميشود. و به اين نكته خوب توجه كن اين كشف را تنها براي خود انجام ميدهد به طوري كه نامعلوم ترين نشانه ها در ناشناخته ترين نقاط آفريقا كمتر از آن ابهام آميز است…و تو ناتانائيل به كسي مانند خواهي بود كه براي هدايت خويش در پي نوري مي رود كه خود به دست دارد. هرجا بروي جز خدا نخواهي ديد. منالك ميگفت خدا همان است كه در پيش روي ماست. ناتاناييل، همچنان كه ميگذري به همه چيز نگاه كن و در هيچ جا درنگ مكن. به خود بگو كه تنها خداست كه گذرا نيست.

ناتاناييل! با تو از انتظار خواهم گفت. من دشت را به هنگام تابستان ديده ام كه انتظار ميكشيد، انتظار اندكي باران….

سرچشمه همه دردسرهاي تو، ناتاناييل، گوناگوني چيزهايي است كه داري. حتي نميداني كه از آن ميان، كداميك را دوست تر داري. و اين را در نمي يابي كه يگانه دارايي آدمي، زندگي است. حتي كوتاهترين لحظه زندگي نيز از مرگ، زورآورتر است و آن را انكار مكيند. مرگ چيزي نيست جز رخصتي براي زندگي هاي ديگر. براي اينكه همه چيز پيوسته نو شود.

براي من “خواندن” اين كه شن هاي ساحل نرم است، بس نيست. ميخواهم كه پاهاي برهنه ام آن را حس كند. به چشم من هر شناختي كه مبنتي بر اين احساس نباشد، بيهوده است.

1یعنی من عاشق این پدر و مادرهایی هستم که نقاشی بچه کوچولوهاشونو توی اتاقشون یا به خصوص محل کارشون میزنن یا توی کیفشون نگه میدارن. امروز رفته بودم بخش نرم افزار شبکه ی مرکز محاسبات، بعد در حین صحبت با اون آقایی که اونجا کار میکرد و حدود 40-45 سال سن داشت توجهم جلب شد به یه نقاشی با رنگ های شاد که برروی دیوار جلوی میزکار اون مرد به دیوار چسبونده شده بود و تو اون فضای بزرگانه و کامپیوتر و میزکار و دفتر دستک خودنمایی میکرد. معلوم بود که یه بچه 7-8 ساله  کشیده: یه خونه، یه آدم، یه درخت و چمن. بعد از اینکه کارم تموم شد از اون مرد کارمند پرسیدم میتونم بپرسم این نقاشی رو کی کشیده؟ با خنده و کلی ذوق گفت: مال دخترکوچولومه. گفته بزن تو محل کارت.

منم از اون لبخندا که هروقت ذوق میکنم میزنم زدم و… (حیف که دیر یادم اومد که کاش از نقاشیش عکس انداخته بودم تا میدیدین چقدر نقاشیش شاد و قشنگ بود) .بعدنا داشتم این را برای رقیه تعریف میکردم میگفت “احتمالا دخترش بهش نگفته بزن. خودش زده. نخواسته بگه.” باش موافق بودم. اصولا مردها اکثرا همینطوریند. دوست ندارند احساساتشون رو بیان کنند.  یادمه تو مسیر خونه به مدرسه چند سری شد که بابام برام از تو مسیر گل محمدی چید.( : *) اون زمانی هم بود که خیلی گل محمدی ها وا نشده بودند. بعد تو مدرسه بچه ها ازم میپرسیدن از کجا آوردی. میگفتم بابام برام چیده. بعد برا بابام تعریف میکردم، میگفت چرا اینطوری گفتی. من اینجوری:!!

–محبوبه خانوم:)

پ.ن: اللهم فك كل اسير…

“دانشجوي عزيز و هميشه خنده روي دانشكده مان “محسن زارع” را هم گرفتند. آن هم از داخل شريف. يكي از دوستانم در حالي كه دستش در دست مامور لباس شخصي قوي هيكلي بوده او را ديده پسري كه آزارش به مورچه هم نمي رسيد. خدايا به داد اين ملت برس.” (به نقل از دكتر شريفي در فيس بوك)

خدايا…به داد اين ملت برس…دعا كنيد.

یکی از دوستان توی بلاگش یه مطلبی نوشته بود در مورد عشق و معنا و مفهوم آن. بهانه ای شد برای من که اندکی در این باره حرف بزنم. البته زیاد حرف دارم در این مورد که بنا به فراخور مطلب ایشون، بخشیش رو میگم. (آنچه که میخوام بگم تا حدود خیلی زیادی با مطلب ایشون همخوانی داره. ) در این پست فقط بخشی از سخنان جناب آقای مصفا رو که در یه گفتگویی با شبکه دوم مدتها پیش در مورد عشق و دوست داشتن داشتند و من با خوندن مطلب ایشون یادش افتادم رو میارم.

اما قبل از اون بگم که  منظور از  این عشقی که میگیم میتونه بین هردو موجودی باشه. به این خاطر این رو گفتم که خیلی از خوانندگان با شنیدن عشق فکرشون میره به سمت نوع خاصی از عشق.

جناب آقای مصفا در این گفتگو میگن که  کمتر کلمه ای به اندازه کلمه عشق و دوستی این قدر در جوامع تحریف شده و آمیخته به ابهامه. بعضیا میگند که عشق یعنی یک نوع شور هستی و انرژی نیرومند حیاتی. پس برای اینکه ببنیم عشق چیه بهتره اول ببینیم خاستگاه عشق کجاست. تمام عرفا اتفاق نظر دارند که جایگاه عشق قلب هست و ذهن و اندیشه نمیتونه جایگاه عشق باشه. چون هرچیزی که در حیطه ذهن هست چیزی جز تصویر نیست و محتوا و اصالت نداره.(به قول یکی: عشق عشقانی، نه عشق عقلانی!) مثلا اگر فرضا فرزندی داشته باشید که فکر میکنید داره در یه کشور دیگه مهندسی میخونه و اونو دوستش دارین، ولی یهو متوحه میشید که نه تنها درس نمیخونده در این مدت که یه قاچاقچی هم شده واسه خودش، و اونوقت ازش نفرت پیدا کنید،  آیا میشه گفت این دوست داشتن شما محتوا و  اصالت داشته؟ اگه داشته پس چطور با یه تعبیر لفظی با یک دانش بی محتوا عوض شده و تبدیل به نفرت شده؟ عشقی که اصالت داشته باشه هیچگاه رنگ خشم و کینه به خودش نمیگیره.  نگاه کنید به عشق اکثر پدر و مادرها به فرزندانشون، فرزند هرچقدر هم در حق پدر و مادر بدی کنند بازهم این دعای پدر و مادره که همیشه پشت سر فرزنده. این عشق را با این مثلا دوستی ها و عشق های امروزی مقایسه کنید تا اندکی دستتان بیاید منظور از اصالت و محتوا یا بی محتوایی چیه.  فرض کنید مثلا من یکی دیگه رو که امروز کلی داره منو تحسین میکنه، دوست دارم. فردا این فرد نظرش از من برگرده.  آیا جز اینه که  این دوستی ما به کینه و نفرت تبدیل میشه؟ نتیجه اینکه این دوستی چیزی جز دوستی ذهنی نبوده که به این سادگی تبدیل به نفرت شده. یه نکته دیگه هم که درباره دوستی های ذهنی هست اینه که همیشه برای دوستی های ذهنی مناسبت و موضوع بیرونی وجود داره که مهم تر از واقعیت خود انسانه. فرضا من فلانی رو دوست دارم. چرا؟ چون  به دردم میخوره. کارمو  راه میندازه. پولداره. تحصیلکرده است. خوشگله. خوش تیپه. خوب آیا موضوع دوستی من چیزی جز پول  یا ظاهر یا… بوده؟ آیا میشه گفت من واقعا طرف رو دوست داشتم به عنوان یک انسان؟ نه. بلکه من ثروت یا ظاهرش رو که کیفیاتی بیرونی هستند رو دوست داشتم نه اون موجود آدمی رو.  در حالیکه شور و عشق هستی مناسبت نداره و یک کیفیت درونی در ماست.

در ضمن این عشقی که یک کیفیت درونی هست چطور میتونه قابل انتقال باشه. وقتی من میگم عاشق تو هستم آیا چیزی به طرف مقابل اضافه میشه؟ علاوه براین اصلا چرا باید نیاز داشته باشیم که عشق رو از یکی دیگه دریافت کنیم؟ یعنی چی شده که من اون حالتی که اون طرف داره و میخواد به من منتقل کنه رو ندارم؟ در واقع اون چیزی که باعث شده من اون چیزی که اون طرف میخواد به منتقل کنه رو نداشته باشم اینه که یه چیزی در من هست که اون حالت رو از بین برده و باعث میشه اون حالت طرف مقابل، در من تجلی پیدا نکنه. وقتی که وجودم پر از عشق نیست و پر از خشم است مطمئنا اون هم نمیتونه این حالت رو به من منتقل کنه.

موضوع دیگه ای که در مورد عشق ذهنی هست ارزش های اجتماعی هست که از هنگامی که متولد میشیم به تدریج به ما عرضه میشه. دوستی اصیل به صورت ارزش اجتماعی نیست. در واقع اصلا چیزی به نام نیاز به دوست داشته شدن ذاتا وجود نداره. فطری نیست. یک نیاز زائد است و اگر درون من پر از عشق و شور هستی باشه من چه نیازی دارم به دوست داشته شدن توسط دیگران؟ وقتی من درونم پر از عشق است، تو هم درونت پر از عشق است. من و تو چه نیازی داریم که از هم چیزی دریافت کنیم و گدای عشق هم باشیم؟ هردومان سرشار از عشقیم و این یعنی دوطرفه بودن عشق. اما کسانیکه دوستشیان در حد یک تصویر ذهنی است نیاز دارند که دوستی دیگران را جلب کنند. عشقی که در حیطه ذهن است  ابزار منفعت طلبی “خود” ماست. هرکسی در واقع به فکر خودشه. به هر دلیلی طرف مقابل رابطه را قطع کنه بلافاصله دوستی ما هم قطع میشه. این یعنی اینکه من تو را واقعا دوست نداشتم در این مدت. بلکه به شرطی دوستت داشتم که به من دوستی بدهی. اگر من او را واقعا دوست داشته باشم نیازی به جلب دوستی او هم ندارم.

نکته دیگه ای که در دوستی های با اصالت هست، اینه که چه طور کسی که خودش رو دوست نداره میتونه دیگری رو دوست داشته باشه؟؟ اون کیفیتی که در درون من نیست از کجا بیارم نثار دیگری کنم؟ به خاطر همینه که میگن برای دوست داشتن دیگری، اول باید خودت رو داسته باشی. کسی هم که در ذاتش احساس دوست داشتنی بودن میکنه براش چه اهمیتی داره که دوستش داشته باشند یا نه؟ اگر عشق در درون خود من نباشه این میشه که این یکی را رها میکنم میروم سراغ دیگری شاید او مرا دوست داشته باشد. اگر غنای روانی داشته باشم چه نیازی به این دارم؟؟ شاید بگید که چه سخت برخورد میکنی اما…این همه مشکلات اجتماعی که وجود دارند مثلا این همه خانواده که  از هم می پاشند به خاطر همین دوستی های کاذب و ذهنی است.

وقتی میگیم تو آخه چه نیازی به دوست داشته شدن داری این یعنی اینکه اون چیزی که در بیرون و بیگانه طلب میکنی رو در درون خودن جستجو کن و بیاب.

خودت رو بشناس…به فطرت و شور زندگی اولیه ات   بازگرد تا از دست اونچه که اندیشه و اجتماع برتو عارض کرده خلاص بشی. “من”یتت، “نفس”ت، “خود”ت رو از بین ببر. عشق رو در درون خودت جستجو کن  تا لبریز شی از عشق نسبت به همه چی و نیازی نداشته باشی به دوست داشته شدن های ذهنی بقیه:)

پ.ن1: من که تا این سرمنزل عالی راه خیلی زیادی دارم. برای خودم و همه ی آدمها دعا میکنم که لبریز از عشق و شور هستی بشیم.

پ.ن1 پریم:

1پریم-1:

اگر با خود رابطهء صحیح نداشته باشیم، با خدا، با مذهب و با هیچ چیز نخواهیم داشت! منبع

1پریم-2:

پ.ن2: بیشتر به این سوال فکر کنیم. چقدر خودمون رو دوست داریم؟ و اگه دوست نداریم چرا؟ آیا اصلا کاری میکنیم که خودمان را دوست داشته باشیم؟

پ.ن3:عید تون مبارک. شیما! اگه  دوشنبه شیرینی به دست نبینمت من میدونم و شماها!! شوخیم ندارم باهات.

–محبوبه خانوم:)